Waarom zwijgt een kind
Op hulpnet.com/misbruik/zwijgen.htm vond SKS een tekst wat ze goed konden gebruiken; zie stopkindersex.com/?p=6633
De tekst:
Bekend maken dat je seksueel misbruikt wordt/werd is erg moeilijk. Eén op twintig slachtoffers doen vlak het bekendmaken een zelfmoordpoging !
Niet reageren en zwijgen is een middel tot overleven voor de meeste misbruikte kinderen. Voor een slachtoffer van seksueel (en ander) misbruik is één van de moeilijkste aspecten het verlies van controle. Voor bijna elk slachtoffer van incest en verkrachting is het verlies van invloed op wat haar/hem overkomt, sterk traumatiserend. Daarom gaat het kind, om overleven mogelijk te maken, strategieën ontwikkelen die een gevoel van controle geven zoals:- er zo onaantrekkelijk mogelijk trachten uit te zien (vanuit het idee dat het zelf schuldig is)
- zich oversekst en/of exhibitionistisch gedragen (in een poging om zelf enige greep te krijgen op het moment van het misbruik)
- gedragsmoeilijkheden stellen (het is makkelijker om seksueel misbruik te zien als straf dan als misbruik)
- een fantasiewereld creëren (tijdens het misbruik denkt hij/zij dat ze een andere persoon is, fantaseert hij/zij, denkt ze dat hij/zij niet het misbruikte lichaam is)Deze strategieën gebruikt het kind veel eerder dan externe hulp te gaan zoeken.
Is maar een klein deel van de originele tekst.
Hier de rest van de tekst:
Wat kan het voor een christelijk kind extra moeilijk maken om erover te praten?
1) Seksualiteit behoort vaak nog tot de taboesfeer in kerken.
In de praktijk wordt onderwijs en gesprek over seksualiteit maar al te vaak beperkt tot de ‘verboden’ (“ga niet met je partner naar bed voor het huwelijk”, “masturberen is zondig”, “pornografie is verboden”…). Over gezonde seksualiteit en relaties wordt echter amper gesproken. Kinderen krijgen zo impliciet de boodschap “over seksualiteit praat je niet als christen”, dus ook niet over seksueel misbruik.
2) Godsdienstige leefregels worden soms misbruikt om kinderen te onderdrukken
In sommige traditioneel-christelijke gezinnen misbruikt de vader godsdienst om zichzelf in een ‘machts’-positie t.o.v. vrouw en kinderen te plaatsen. In plaats van, zoals de Bijbel het toont, liefdevol gezag uit te bouwen tracht hij zijn macht te behouden d.m.v. (verdoken) agressie. Dan zwijgt het kind uit angst. Een kind dat oprecht christelijk wil leven maakt zich de regels “Eer je vader en je moeder” en “gehoorzaam je ouders” eigen. In veel gezinnen waar misbruik voorkomt, worden deze regels extra benadrukt en uit de context getrokken. Ze worden ondergeschikt gemaakt aan de regel “vader, prikkelt uw kind niet”. Het kind krijgt de idee dat het door seksueel misbruik openbaar te maken aan iemand buiten het gezin de ouders niet eert of gehoorzaamt, nog een reden om te zwijgen. Daar bovenop komt de christelijke regel “vergeef elkaar 7 tot 70 maal”. Een kind raakt verstrikt in een vicieuze cirkel als de dader vergeving vraagt voor het seksueel misbruik en er nadien toch mee doorgaat. Het kind vergeeft snel, tegen haar gevoel in, de dader misbruikt, vraagt vergeving, misbruikt, vraagt vergeving. ‘Vergeven’ wordt zo misbruikt om misdaden te verstoppen. Dit is een zéér kwalijke zaak. Dit kind wordt nl. niet alleen seksueel misbruikt, maar ook in zijn religieuze gevoelens. Een schrijnend voorbeeld is de vader die zijn dochter bij het te slapen leggen misbruikt en daarna met haar bidt. Veel incestoverlevers leggen jarenlang de schuld bij zichzelf, zitten volledig in de knel met alles wat hen ‘in de Naam van God’ is bijgebracht. Een wezenlijk verschil met misbruik bij niet-christenen is ook dat kinderen van christelijke ouders een schuldcomplex t.o.v. God kunnen krijgen. Ze zijn geneigd te denken dat God aan de kant van de pleger staat in plaats van aan hun kant. De misbruiker, bijv. de vader, kan zeggen: Ik doe dit omdat ik jou lief vind en als jij iemand hier iets over vertelt, wordt de Here God heel boos op jou. Het gevolg: naast een verwrongen vader-beeld krijgt dit kind ook een verkeerd godsbeeld.
3) Over misbruik praten kan een heel systeem verstoren
Een kind tracht koste wat het kost de huwelijks-, gezins- en de familierelaties intact te houden. De systeemtheorie verschaft daarover duidelijk inzicht. Een kind kan zelfs probleemgedrag stellen om als bliksemafleider te zorgen dat het systeem ‘harmonieus’ blijft. Het zal zeker niet praten over het seksueel misbruik, want daarmee riskeert het dat heel de familie overhoop gehaald wordt (probeer het je maar eens voor te stellen dat je echtgenoot, je broer of je vader jouw kind misbruikt !). Groeit het kind op in een christelijke omgeving, dan is het verhaal nog meer gecompliceerd: het riskeert dan niet alleen het familiale systeem te verstoren, maar ook het kerkelijk sociale systeem. Een christelijk kind wil dat alles goed gaat in de gemeente, wil het ‘getuigenis’ niet beschadigen. Als vader predikant, oudste of kinderwerker is, zou het dan riskeren te vertellen dat vader seksueel misbruik pleegt?
4) Het kind is in eerste instantie solidair met de dader
Een citaat van Dirk Vanmarcke: “Hans en Grietje, Roodkapje, Sneeuwwitje… wat gebeurt er telkens opnieuw?
Argeloze kinderen worden gelokt door volwassenen die zich onschuldig voordoen. Eénmaal de kinderen in de macht van die volwassene zijn, ontmaskert die zich en toont iets heel demonisch en destructief met als einddoel de vernietiging van het onschuldige kind. Het is alsof wij met die sprookjes aan onze kinderen willen zeggen: “Pas op, in de wereld van de volwassenen is er een realiteit die oppervlakkig gezien mooi kan zijn, maar die iets heel demonisch verbergt.” De misbruiker weet een kind in te palmen met cadeautjes, aandacht en schijnliefde. Een kind wil dit niet verliezen. Pas later, soms jaren later, beseft het de schade die het opgelopen heeft. Tot dat moment blijft het solidair met de dader en tracht het het misbruik te verstoppen en wil het zeker niet dat de dader gestraft wordt. Deze ‘liefde’ houdt het kind stil.
5) Het risico dat het kind niet serieus wordt genomen is groot
In ieder geval van seksueel misbruik is er sprake van een machtsverschil. De dader is altijd machtiger (fysisch en/of psychisch) dan het slachtoffer. In het satanische spel dat de dader speelt zorgt hij ervoor dat de omgeving hem als ‘lieve goede man’ ziet. Hij gedraagt zich als schaap, maar is onder zijn vel een wolf. Hij kan iemand zijn die hard werkt, veel voor zijn kinderen doet, schijnbaar de christelijke leefregels toepast, actief is in de kerk en bij voorkeur een belangrijke positie bekleedt. Hij bouwt een sociale machtspositie op. Dit zorgt ervoor dat een kind zichzelf als onmachtige voelt en niet durft praten. Het kind riskeert het niet om niet geloofd te worden. Bovendien zal een kind in de beperkte ‘christelijke wereld’ niet makkelijk naar een christelijke hulpverlener stappen. De kans dat de dader een kennis is van deze hulpverlener is immers vrij groot.
6) Het misverstand dat seksueel misbruik niet voorkomt in christelijke gezinnen
Seksueel misbruik begint meestal enkele jaren voor de puberteit, maar soms al op peuterleeftijd. Zeker dat geval duurt het lang voor een kind echt beseft dat het misbruikt wordt. Als vader de misbruiker is, ontstaat het misbruik vaak spontaan met gewone strelingen en liefkozing zoals elk kind dat nodig heeft. Maar op een bepaald moment kan de liefde en warmte de grens van lust overschrijden. Als het kind (later) ten volle gaat beseffen dat het misbruikt wordt (werd), denkt het soms dat seksueel misbruik niet in andere christelijke gezinnen voorkomt. Het voelt zich eenzaam en beschaamd, krijgt een negatief zelfbeeld (‘ik moet wel waardeloos zijn dat ik misbruikt word en anderen niet’). Veel christenen denken ook dat seksueel misbruik niet voorkomt in christelijke gezinnen en versterken daardoor dit gevoel van het kind. Een reden temeer voor het kind om het misbruik te verstoppen.
